Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
merk mnd. st. m.
mnd. st. m.; nhd. merk; ae. merece, merce; vgl. mnl. marke, merke f., an. merki n. (vgl. Fritzner 4,246 ohne Beleg).
Ab 12./13. Jh. belegt, alle Belege im Nom. Sing.
merk: Gl 3,547,11 (2 Hss.). Beitr. 73,257,6 (-c; lat. abl.). 28; merch (zu -ch für k vgl. Lasch, Mnd. Gr. § 336): Gl 3,522,5. Thies, Kölner Hs. S. 158,13 (SH); merec: Gl 3,595,22.
Verschrieben: miric: Gl 3,593,13; merit: 598,14.
Sellerie, Apium graveolens L. (vgl. Marzell, Wb. 1,354): merch apium Gl 3,522,5. Thies, Kölner Hs. S. 158,13. eppe uł merk apium Gl 3,547,11. miric apium (Hs. de apio) [Macer Flor. VIII, Überschr.] 593,13, z. gl. St. merec apium 595,22. merk l’ eppe de apio Beitr. 73,257,28. merit [est] apium [dictum, quod apex hanc ferre solebat victoris, Macer Flor. VIII,332] Gl 3,598,14. merc l’ eppe [ictericis crudam dabis hanc] apio [sociatam, ders. III,73] Beitr. 73,257,6.]