Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
kleim st. m.
kleim st. m. ( vgl. DWb. V,1086 f. s. v. kleimen); mnl. cleem n. ; ae. clám m. ( vgl. Bosw.-T., Suppl. S. 127 ). chleim: nom. sg. Gl 4,69,32 ( Sal. a 1, clm 13002, 12. Jh., clm 17403, 13. Jh.; wohl nicht verschr. aus leim u. chleib). [ Ae. ist: claam: nom. sg. Gl 1,640,3; clam: dass. 1 ( Ld., vgl. Steinm. ). — Verschrieben: claum: nom. sg. Gl 1,640,2 ( Paris Lat. 2685, 10. Jh.; vgl. Glogger, Progr. 1907 S. 21, Steinm. daum); dam: dass. ebda. ( Carlsr. Aug. IC, 8./9. Jh. ); clym: dass. 3; calamen: dass. 4,281,4.] chilenslin, -liri Gl 2,392,3 ( vgl. 5,104,26) s. kleib u. lîm. ( klebrige ) Streic…