Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kleim st. m.
st. m. (vgl. DWb. V,1086 f. s. v. kleimen); mnl. cleem n.; ae. clám m. (vgl. Bosw.-T., Suppl. S. 127).
chleim: nom. sg. Gl 4,69,32 (Sal. a 1, clm 13002, 12. Jh., clm 17403, 13. Jh.; wohl nicht verschr. aus leim u. chleib).
[Ae. ist: claam: nom. sg. Gl 1,640,3; clam: dass. 1 (Ld., vgl. Steinm.). — Verschrieben: claum: nom. sg. Gl 1,640,2 (Paris Lat. 2685, 10. Jh.; vgl. Glogger, Progr. 1907 S. 21, Steinm. daum); dam: dass. ebda. (Carlsr. Aug. IC, 8./9. Jh.); clym: dass. 3; calamen: dass. 4,281,4.]
chilenslin, -liri Gl 2,392,3 (vgl. 5,104,26) s. kleib u. lîm.
(klebrige) Streichmasse, Leim, Harz: [lim uł clam [ubi est] litura (inpensa) [, quam linistis, Ez. 13,12] Gl 1,640,1 (1 Hs. phlastar). 4,281,4.] chleim chleib gluten 69,32 (5 Hss. nur kleib, 2 kleiba).
Vgl. Glogger, Diss. S. 30, Leydecker S. 77.