Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
heima st. f.
st. f., mhd. nhd. heime; mnd. hêime; vgl. an. heima sw. n. — Graff IV,946.
heima: nom. sg. S 154,56; acc. sg. Gl 1,797,11 (M, 4 Hss.). 2,616,53; verschr.: heimo: nom. sg. Tiefenbach, Aratorgl. S. 17,13 (-o unter Einfl. von origo d. Textes? Oder gen. sg.? kaum adv.); acc. sg. Gl 1,797,19 (M, Göttw. 103, 12. Jh.). 1) Wohnung, Behausung, Heimstatt: heima [(die Engel, die) dereliquerunt suum] domicilium [Judae 6] Gl 1,797,11 (5 Hss., clm 22 201 heimôti). 2) Aufenthaltsort: in dero hello da ist ... diu leitliche heima S 154,56. 3) Heimat: heima [tunc caelitus illi per somnum moniti ... per loca mutati gradientes devia callis in] patriam [rediere suam, Sed., Carm. pasch. II,104] Gl 2,616,53. heimo patriae [repetatur origo, Ar. I,17] Tiefenbach, Aratorgl. S. 17,13.
Komp. faterheima, inheima.