Eintrag · Mittellateinisches Wb.
heimarmene f.
*heimarmene (ym-, hym- sim.), acc. -em f.(εἱμαρμένη)nom. sg. -es: MLWMLWMLWMLWl. 25. 27. 28. 30. al. t. t. philos. i. q. fatum, sors – Schicksal, Geschick: MLWAlbert. M. bon. 95 p. 62,53 -eheimarmene (cf. PG 40,761B εἱμαρμένην) ... est pars necessitatis. eth. I 302 p. 259,43 quam (conexionem causarum) Graeci y-emymarmenem vocant (sim. 932 p. 780,33 y-esymarmenes [marmenes, marmores, ymaninares, ymanigares var. l.] vel fatum; cf. Cic. div. 1,125). phys. 2,2,10 p. 113,29 multi dixerunt, quod y-esymarmenes impedit fieri aliquid a fortuna et casu eqs. (cf. Apul. mund. 38). cael. 1,1,2 p. 5,64 y-esymarmenes iacit semen, quod necessitas explicat et dispensat ordinatio (sim. caus. univ. 1,4,6 p. 50,80 prima ... hy-eshymarmenes est, quae iacto ... semine futurorum omnium suscipit prolem; cf. Ps. Apul. Ascl. 39sq.). ibid. al.Niederer