Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
frônen sw. v.
sw. v., mhd. vrœnen, vrônen, nhd. fröhnen, fro(h)nen; mnd. mnl. vronen. — Graff III, 811.
fron-: 1. sg. -o Npgl 118 V, 161 (-ô-); -e Gl 4,246,23 (2 Hss.); ge-: part. prt. -ith 1,659,28 (M); -et 3,416,18 (Hd.). — vron-: inf. -en Gl 3,414,5 (Hd.). Nb 67,14 [76,8] (urô-); gi-: part. prt. -it Gl 1,659,27 (M, 3 Hss.). Festschr. Leid. S. 97 (M); -t 29 (M, -u-).
einziehen, konfiszieren, jmds. Privatbesitz zugunsten einer allgemeinen, staatlichen Kasse beschlagnahmen: hivuisci givronit vuerdent [nisi indicaveritis mihi somnium et coniecturam eius, peribitis vos, et] domus [vestrae] publicabuntur [Dan. 2, 5] Gl 1,659,27. Festschr. Leid. S. 97. vronen publicari Gl 3,414,5. gefronet werden publicari 416,18. ich frone publico .i. proscribo 4,246,23. meretrix si coronam auream possideat . publicetur. Uueder []sol man uronen . coronam alde meretricem? Nb 67,14 [76,8]. sie dreuton. Proscribo (iro guot frono ih) . occido Npgl 118 V,161.