Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
nîden sw. v.
sw. v. (zum Ansatz vgl. Riecke, jan-Verben S. 281 f.), mhd. nîden (auch st.), nhd. neiden; mnd. nîden (auch st.), mnl. niden; ae. níðan (vgl. Bosw.-T., Suppl. S. 653); an. níða. — Graff II,1032 s. v. giniditer.
nid-: 3. sg. conj. -e O 2,18,16 (in V n- aus m korr.; nach Schatz, Ahd. Gr. § 433 zu nîdôn sw. v. mit -e im Reim; anders Piper, Glossar s. v. nîdan st. v.); gi-: part. prt. nom. sg. m. -iter Gl 2,119,32 (M, Wien 361, Hs. 12. Jh.; oder zu nîdôn mit abgeschwächter Endsilbe?).
jmdn. hassen, verachten, mit Akk. d. Pers.: thaz mannilih giborge, sih zi iamanne ni belge, ioh ouh thaz bimide, er man nihein ni nide O 2,18,16; — hierher wohl auch, substant. im Part. Praet.: Verachteter, Angeklagter: giniditer [servata forma disciplinae, non aestimabitur] appetitus [, si a vestra charitate modeste conventus recedere detractaverit, Conc. Afr. XLVIII] Gl 2,119,31 (4 Hss. nîdôn).