Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
mûsen sw. v.
sw. v. (oder mussen?); as. mûsian (anders As. Hwb. S. 283 s. v. mussian, s. u.); vgl. mhd. muosen, muosieren, gemuoset part. adj. (vgl. Findebuch S. 123), frühnhd. gemosiert, gemusiert part. prt., nhd. (älter) musieren; vgl. lat. musivum (opus) ‘Musivarbeit’ (vgl. FEW VI,3,266 f.).
gi-musitiu: part. prt. nom. sg. f. Gl 2,355,35 (clm 14505, Gll. 11. Jh.; im Ahd. Gl.-Wb. S. 428 als fraglich s. v. gimussen sw. v.; Raven I,133 fälschlich s. v. muosen). — gi-musidvn: part. prt. nom. PL. n. Gl 2,589,29 = Wa 104,7 (Düsseld. F. 1, Gll. 10. Jh.).
etw. mit einer Einlegearbeit versehen, zu einem Mosaik verarbeiten (nur im Part. Praet. belegt): gimusitiu [nec summis] crustata [domus sectisque nitebat marmoribus, stabatque sibi non segnis achates purpureusque lapis, Lucan 10,114] Gl 2,355,35 (zur Bed. vgl. Mlat. Wb. II,2048,46 ff. s. v. crusto); hierher auch: gimûsidun glasu ‘Glasmosaik’ (?): gimusidvn glasu [omnicolor vitreas pictura superne tingit undas,] musci (Glossen: qui ibi picti erant; viriditates, vgl. PL 60) [relucent et virescit aurum (Glosse: ex musco, vgl. PL 60), Prud., P. Petri et Pauli (XII) 40] 589,29 = Wa 104,7 (zu lat. muscus ‘Moos’ vgl. jedoch Thes. VIII,1700,78, daher vielleicht auch in der Bed. ‘moosbedeckt’ (vgl. Ahd. Gl.-Wb. S. 428, As. Hwb. S. 283 u. Riecke, Sprachwiss. 24,171) als Bildg. zur Sippe mos st. n.; vgl. noch MLD VI,1871b s. v. muscus 3 ‘grünfarbig’ u. z. gl. St. s. v. ?gimûsi st. n.).
Vgl. ? gimûsi.