Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
meineid st. m.
st. m., mhd. meineit, nhd. meineid; as. mênêth, mnd. mêinêit, mnl. meineet; afries. mēnēth; ae. mánáþ; an. meineiđr. — Graff I,151.
mein-eid-: dat. sg. -e Gl 2,608,19 (2 Hss.). S 145,23 (BB); acc. pl. -a T 30,1. Nb 39,31 [32,15] (zweites -i- übergeschr.); main-eidin: dat. pl. S 359,84; -aiden: dass. 356,41. — men-eth: acc. sg. S 319,33 = Wa 17,7.
Formen der i-Dekl. im Plur. (vgl. Braune, Ahd. Gr.15 § 194 Anm. 1): mein-eid-: nom. pl. -i Gl 2,321,23 (Frankf. lat. qu. 74,9. Jh.); -eiti: dass. ebda. (Carlsr. Aug. CXI, 9. Jh; zu -t- für d vgl. Kögel S. 121).
Verstümmelt, mit prothetischem h- beim Zweitglied: meir| heidan: dat. pl. Gl 2,149,8/9 (mus. Brit. Arund. 393, 9. Jh.).
Meineid: meineidi [de avaritia, proditio, fraus, fallacia,] periuria [... oriuntur, Greg., Mor. in Job 31,45 p. 1036] Gl 2,321,23. meineide [quos manus atque lingua] periurio [aut sanguine civili alebat, ... ei Catilinae proxumi familiaresque erant, Sall., Cat. 14 p. 157,3] 608,19. ich habe gisundot ... in meineide S 145,23 (BB, in meinan eiden WB). (ik) meneth suor an uuiethon 319,33 = Wa 17,7. ich pin schuldik worden ... an mainaiden S 356,41. ni fursuueri thih, uuanta thu giltis gote thina meineida non perierabis, reddes autem domino iuramenta tua T 30,1. meineida netaront in nil nocent ipsis periuria Nb 39,31 [32,15]; ferner: S 359,84; — hierher wohl auch, vielleicht bei Verwechslung von sacrificium mit sacramentum (zur Wiedergabe des lat. Lemmas durch eid vgl. Ahd. Wb. 3,96): idem totlichen meinheidan [Randgl. zu: qui fugientes ... proclamaverunt se Christianos esse, et eo usque astricti sunt, ut manus eorum comprehendentes violenter attraherent, et] funestis sacrificiis [admoverent, Conc. Anc. XXIII p. 119] Gl 2,149,8/9.
Abl. meineidîg.