Eintrag · Etym. Wb. des Deutschen (Pfeifer)
Küfer
Küfer
2Kufe f. (landschaftlich) ‘Bottich, Bütte’, ahd. kuofa (9. Jh.), mhd. kuofe, asächs. kōpa, mnd. kōpe, mnl. cūpe, nl. kuip, entlehnt aus mlat. copa, lat. cūpa ‘Tonne, größeres Holzgefäß’ (s. Kübel, Kuppel). – Küfer m. ‘Böttcher, Faßbinder’, mhd. küefer, auch ‘Kellermeister’ (15. Jh.); zu mhd. kuofe (s. oben); vgl. auch lat. cūpārius ‘Faßbinder’.