Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
buoz st. f. indecl.
st. f. indecl. (vgl. Braune-Mitzka, Ahd. Gr.11 § 207 Anm. 2, Schatz, Ahd. Gr. § 341), mhd. buoz; mnd. bôt, mnl. boet m. f.; ae. bót. — Graff III, 228.
puoz: Nb 253,6 [273,12]. — buoz: S 85,3 (Ludw.). 381,4 (nur Hs. P). Npw 36,5. 37,7; buoz: S 373,12. 15. 385,15.
Nur in den festen Wendungen buoz uuerdan (unpersönl. konstr.) u. buoz tuon, mit Dat. dessen, dem die Besserung zuteil wird, u. Gen. d. Sache:
Besserung, Abhilfe: a) als Rettung aus Leid u. Elend: kind uuarth her faterlos. thes uuarth imo sar buoz S 85,3. uuaz du lidest, des gih imo (Gott) ... er tuot is dir alles buoz Npw 36,5 (Np laba). vuenig pin ih uuorten unde leidiger ... is neuuirt mir ê buoz, ê ze sabbato 37,7 (Np laba); b) als Heilung, formelhaft im Heilzauber: so wirt imo (dem Pferde) des erręheten buoz S 373,12. also sciero werde disemo ... rosse des erręheten buoz 15. also sciero werde buoz disemo christenen lichamen (gegen Fallsucht) 381,4. so uuird es imo buoz (gegen Gicht) 385,15; im Gegenzauber: to teta in (den durch Circe in Schweine verwandelten Gefährten des Odysseus) is Mercurius puoz . mit sinero uirga ... tiu gagen allen dingen lachenhafte uuas Nb 253,6 [273,12]; vgl. buoza I 1, buozen I 2 c, gi-buozen I 1 c u. Weisweiler, Buße S. 60 ff.