Eintrag · Dt. Etym. Rechtswb. (Köbler)
Bräutigam M.
Bräutigam, M., ›Bräutigam‹, mhd. briute- gomo, M., ›Bräutigam‹, ahd. brūtigomo (E. 8. Jh.), M., ›Bräutigam, Freier (M.) (2)‹, as. brūdigomo, M., ›Bräutigam‹, germ. *brūdiguman, *brūdigumō n, M., ›Bräutigam, Brautmann‹, s. Braut, s. idg. Br a utlauf *gh»mon, *ghmon, M., ›Mann, Mensch, Irdischer‹