Eintrag · Deutsches Rechtswörterbuch
spuken
spuken, v.
-
se [sassen] plegen ok sponeken to werpen up ein wit cleit. dar na spokeden se, wer de papen edder de leien den goden opperen scholden1350/72 MagdebChr. I 19 Faksimile
-
der ertzttketzer Martin Luther toedt ... letzlich mit greßlichem geschrei vorschieden, vnnd hoͤrte noch nicht auf, in dem hause zu spoͤken1595 Sastrow I 324
-
frage ... ob der pachter nicht die gepachtete sache verlassen kan ... wenn es in einem hause spuken gehet?1748 Heineccius,AkadRed. 710