Eintrag · Köbler Mhd. Wörterbuch
pfropfen sw. V.
pfropfen , sw. V.
- nhd.
- pfropfen, veredeln
- ÜG.:
- lat. plantare Gl, serere Voc
- Hw.:
- vgl. mnl. proppen, mnd. proppen
- Q.:
- Vät (1275-1300), BDan, Hiob, Minneb, MinnerII, Cranc (FB phrophen), Baldem, Gl, NvJer, PassI/II, PassIII, Pelzb, PfzdHech, Voc
- E.:
- ahd. pfropfōn* 1, phrophōn*, sw. V. (2), pfropfen, veredeln; s. lat. propāgināre, V., durch Senker fortpflanzen, fortpflanzen; vgl. lat. propāgāre, V., ausbreiten, erweitern, ausdehnen, fortsetzen; vgl. idg. *pro, *prō, Präp., vorwärts, vorn, voran, Pokorny 813; idg. *per- (2A), Präp., vorwärts, über, hinaus, durch, Pokorny 810; idg. *pā̆k̑-, *pā̆g̑-, V., festmachen, Pokorny 787
- W.:
- nhd. pfropfen, sw. V., propfen, DW 13, 1796
- L.:
- Lexer 160b (phrophen), Hennig (pfropfen), LexerHW 2, 264 (phrophen), Benecke/Müller/Zarncke II/1, 515b (phropfe), LexerN 3, 340 (phrophen)