Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
lohen sw. v.
sw. v., mhd. nhd. lohen. — Graff II,151.
lohanti: part. prs. Gl 2,500,63 (Sg 292, 11. Jh.). — lo:en-tiu: part. prs. nom. sg. f. Gl 2,55,49/50 (Eins. 302, 10. Jh. (?); Rasur von h). 1) funkeln, blitzen: von der Sonne: loentiu [emicat ut subito] vibratus [lumine Phoebus, Boeth., Cons. 1,3 p. 8,9] Gl 2,55,49/50; 2) im Part. Praes.: räudig, schorfig, brandig: lohanti rost [si formam statuae lamnis conmisit aenis lima terens, aut in partem cava membra gravato pondere curvantur,] scabra [aut] aerugo [peresam conficit effigiem crebroque foramine rumpit, Prud., Symm. I,440] Gl 2,500,63 (1 Hs. lohahti).
Vgl. lohazzen, lohenzen.
Vgl. ?logen andfrk.