Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
TÜLLE stn.
1. von brettern oder pallisaden. vgl. Schmeller 1,442. Oberl. 1676. antemurale tüll voc. 1429. mûr oder want, zûne oder tulle Augsb. str. das niemant an der stat maur noch an diu tüll pauen sol Münch. str. 363. hât die stat mûren die sol man ûf die erden brechen; oder hât si tülle, den sol man daʒ selbe tuon swsp. 116,14 W. als ein tülle gebacken b. v. g. speise 28.
2. röhre womit die schneide des pfeils auf dem schaft befestigt wird. im was sîn edel kocher guoter strâle vol, von guldînen tüllen, diu sahs wol hende breit Nib. 897,3. 3. kragen. er treit umb sînen œden kragen ein wambeʒ, niuwe tülle MS. H. 3,254. a. sin krag ist verspart in ein en îsnîn tül das. 195. a. — seltsam ist tulli eruca gl. Mone 8,95.