Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
morgengabe f.
morgengabe , f. 1 1) gabe, geschenk das der mann der frau am morgen nach der hochzeit gab, ahd. morganegiba, morgangeba, mhd. morgengâbe, das aber auch im voraus vor der hochzeit fest bedungen und als leibgedinge gesichert ward, vergl. rechtsalt. 441 fg.: ist daʒ ein man sinem êwîb, ist si ein tochter ( mädchen, keine witwe ), ein morgengab git, das mag der man wol tuon der ersten nacht, so er von ir uf stat. weisth. 1, 14 ( Zürich, von 1439); hette ein man seinem weibe eine morgingab gemacht, ir nach seime tode czu habin. Magdeb. blume 1, 14; morgingabe an varender habe muʒ ein weip wol behal…