Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
lantreht st. n.
st. n., mhd. lantreht, nhd. landrecht; as. landreht, mnd. mnl. lantrecht; afries. lond-, landriucht; ae. landriht; an. landsréttr. — Graff II, 409.
lant-reht: nom. sg. Gl 2,392,44. 613,38; gen. sg. -]es 3,415,20 [HD 2,272]; acc. sg. -] 1,418,40 (M, 6 Hss.); dat. pl. -]en Npgl 94,4; -]in 93,4; -reth: acc. sg. Gl 1,418,42 (M, 2 Hss.); -rhet: dass. Beitr. (Halle) 85,231,59 (Vat. lat. 3860, 9./10. Jh.; -rh&). 1) das (in einem Gebiet) geltende Recht: reht unti lantreht ius bonum [-que apud eos non legibus magis quam natura valebat, Sall., Cat. 9 p. 149,1] Gl 2,613,38. lantrehtes humani iuris [vgl. sed de hoc profecto quicumque divini vel etiam humani iuris periciam habet minime miretur, HD 2,272] 3,415,20 [HD 2,272]. lantrhet [illa (lingua) et procaci pessima in nostros deos invecta motu] fas (Glosse: legem) [profanavit vetus, Prud., P. Rom. (X) 894] Beitr. (Halle) 85,231,59. 2) Gesetz, Erlaß: lantreht [o vestra inanis vanitas] scitum (decretum) [-que brutum Caesaris [Prud., P. Vinc. (V) 66] Gl 2,392,44. sid unseriu (d. i. der Sünder) unreht misselichent iudicibus . legibus (vgl. regibus, Aug., En.) . imperatoribus . commentariensibus (dinchliuten lantrehtin cheisirin scultheizzon) . die uuir fliehen Npgl 93,4. terreni principes (die irdiscin fursten) die iu êr promulgatis legibus (mit zesazten lantrehten) christianum nomen uuolton tiligon . die sint nu selben christiani 94,4. 3) Urteilsspruch: arteili mir (ein) lantreht [qui cum (Nathan) venisset ad eum (David), dixit ei:] responde mihi iudicium (vgl. Vercell. 2,368a) [2. Reg. 12,1] Gl 1,418,40.
Abl. lantrehtâri.