Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
laba st. f.
laba st. f. , mhd. nhd. labe; mnd. lāve, mnl. lave. — Graff II,36. lab-: nom. sg. -a Gl 2,50,24 ( Jc ). O 3,10,37. 21,16. 5,16,32. 19,15. Nb 143,29 [122,8]. Nc 820,20 [139,15]. NpNpw 103,15. Np 37,7. 62,6 (2). 68,30; gen. sg. -o NpNpw 22,2. Np 41,2. 114,4. 142,7; -a Npw 41,2; -e 114,5. 142,7; dat. sg. -o Nb 290,25 [223,11]; acc. sg. -a Gl 1,761,19 ( 3 Hss. ). 5,21,20. Nb 63,23. 261,15 [53,17. 204,28]. Np 36,5. Gehört hierher ( ? ) : lapa: acc. sg. Glaser, Griffelgl. S. 497,12,2 a ( clm 6305, 8./9. Jh.; l- unsicher; oder in anderer Lesung zu gâba ? ). 1) Labsal, Erquickung, Stärkung, auch im ge…