Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
laba(l)trog st. m.
st. m.; als verdeutlichendes Komp.? Oder verschr. u. als labal u. trog aufzufassen? Zu wohl unverstandenem, auch verderbtem labal st. m. s. dort unter Verschr., vgl. Hbr. II,352 Anm. 136/137.
labe-troch: nom. sg. Gl 3,319,58/59 (SH e, Prag, Lobk. 435, 12. Jh.). — laui-troc: nom. sg. Gl 3,312,23/24 (SH e, Prag, Lobk. 435, 12. Jh.; uitr auf Rasur, Steinm.); oder verschr. s. o.; zum fehlenden -l- vgl. Gröger § 129,6.
Becken, Kessel; Kochgefäß: lauitroc buculare labium (vgl. Diefb., Gl. 314a s. v. buculare) Gl 3,312,23/24 (1 Hs. labal). lefs. labetroch lubrum ł labrum ł labium 319,58/59; zu labrum, lubrum u. labium in den Bedeutungen ‘Gefäß’ u. ‘Lippe’ vgl. Diefb., Gl. 314a, 314b u. 337b.