Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
kränklich
kränklich , mhd. kranclîch, krenklîch, wie krank. 1 1) schwach, gering, schlecht: daʒ daʒ rœmische rîch nû stêt sô kränklîch. Haupt 6, 380 ; owe, das si ir zierd so krenklich hat genidert. Hätzl. 215 a , d. i. mit beeinträchtigung ihrer ehre, würde, s. DWB krank 4; beidemal als adv., mhd. krenklîche, noch im voc. inc. teut. 'kranklich, adv., debiliter ', im voc. th. 1482 r 3 a ' obnixius, infirmius adv. '; ir seit villeicht von wegen der speis sorgfellig ( ängstlich, sorglich ), das ir so krenklich und kaum etwas gebt. Melanchthon zu 2 Cor. 8. von der stimme, kränkliche stimme, vox debilis Sti…