Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
knussen sw. v.
knussen sw. v. ( vgl. Braune, Ahd. Gr. 14 § 170 ), mhd. knüs(s)en; mnd. knôsen, mnl. cnosen; ae. cnyssan; an. knosa; got. knussjan ( ? ). — Graff IV,573. chnussan: inf. S 205,16 ( B ); chnus-: 3. sg. -it Npw 136,9; ca-: part. prt. -it Gl 1,90,16 ( Pa ); ki-: dass. -it 273,42 ( JbRd ); ke-: dass. -et Thoma, Glossen S. 6,19. — cnus-: 1. sg. -e Gl 3,254,31 ( SH a 2 ); -on 30 ( SH a 2; -v-, zur Endg. vgl. Braune, Ahd. Gr. 14 § 305 Anm. 4 ); 3. sg. -it 1,234,29 ( K; k-). T 92,2; ki-: part. prt. -it Gl 1,90,16. 92,3 ( beide K ); gi-: dass. -it T 92,4; acc. sg. f. -ita 69,9 (-k-). [ Ae. ist: cnysedon…