Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
giknus(s)en sw. v.
gi- knus ( s ) en sw. v. ; ae. gecnyssan. — Graff IV,573. ki-knusit: 3. sg. Gl 1,209,30 ( K ). ( jmdn. ) mit etw. schlagen, übertr.: mit forahtun kiknusit mit e ki sin pifellit pirinnit metum incussit terrorem incurrit [ vgl. metum incussit imperat timere, CGL V,548,27, u. terret: terrorem incutit, confundit, Gloss. Lat. V TE 64 ].