Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
giknus(s)en sw. v.
sw. v.; ae. gecnyssan. — Graff IV,573.
ki-knusit: 3. sg. Gl 1,209,30 (K).
(jmdn.) mit etw. schlagen, übertr.: mit forahtun kiknusit mit ekisin pifellit pirinnit metum incussit terrorem incurrit [vgl. metum incussit imperat timere, CGL V,548,27, u. terret: terrorem incutit, confundit, Gloss. Lat. V TE 64].