lautwandel 53 Wörterbücher · 2,7 Mio. Artikel
Wildcard · " Volltext

Aggregat · alle Wörterbücher

klôk

mnd. bis Dial. · 3 Wörterbücher mit Anchor-Eintrag

Alle 3 Wörterbücher
Anchors
3 in 3 Wb.
Sprachstufen
2 von 16
Verweise rein
1
Verweise raus
5

Hauptquelle · Mittelniederdeutsches Wb.

klôk adj.

Bd. 2-1, Sp. 582
klôk (kloek, kloyk), kluͦk, °klauk (Bayerschmidt 120) (-k-, °klogen [Sassenchr. S III v]), adj., klug, gescheit, vernünftig, []ständigverständig, k. unde wîse, k. van sinnen, k.e wōrde, gelehrt, lehrreich; erfahren, gewandt, snel unde k., c. G. r. oder in geschickt, kundig in; gewitzt, schlau, vorsichtig; als ehrenvolles Beiwort im Briefstil: den k.n mannen N. N.
375 Zeichen · 12 Sätze

Lautwandel-Kette

Von der indoeuropäischen Wurzel bis zur Mundart

Pro Sprachstufe der prominenteste Beleg. Klick auf eine Form öffnet das Wörterbuch.

  1. 1200–1600
    Mittelniederdeutsch
    klôkadj.

    Mittelniederdeutsches Wb.

    klôk (kloek , kloyk) , kluͦk , ° klauk (Bayerschmidt 120) ( -k- , ° klogen [Sassenchr. S III v]), adj. , klug, gescheit,…

  2. modern
    Dialekt
    klok

    Rheinisches Wb. · +1 Parallelbeleg

    klok -ō:- = klug (s. d.);

Verweisungsnetz

17 Knoten, 14 Kanten

Tap auf Knoten öffnet Detail · Drag zum Umpositionieren · Scroll zum Zoomen

1-Hop 2-Hop
Filter:
Anchor 1 Kompositum 14 Sackgasse 2

Wortbildung

Komposita & Ableitungen mit klok

68 Bildungen · 59 Erstglied · 7 Zweitglied · 2 Ableitungen

klok‑ als Erstglied (30 von 59)

kloken

KöblerMnd

klo·ken

kloken , sw. V. Vw.: s. klōken*

Klō¹kheid

WWB

klok·heid

Klō¹kheid f. [verstr.] 1. Klugheit. — Ra.: Dä hett de Klaukheit met’n Schumlüöppel gefretten ist recht dumm, einfältig, ahnungslos ( Bch He …

klôkhêⁱt

MNWB

klok·heit

klôkhêⁱt (klock-) , kluͦk- , f. , Klugheit, Verständigkeit , Verstand, Einsicht, Erfahrenheit , Voraussicht, Uk.formel jûwe ēdelichê(i)t und…

klokhûs

MNWB

klok·hus

klokhûs , n. , Glockenturm, bes. der frei neben der Kirche stehende (meist aus Holz).

klokhūs

KöblerMnd

klok·hūs

klokhūs , N. nhd. „Glockenhaus“, Glockenturm Hw.: s. kloktōrn; vgl. mhd. glochūs E.: s. klocke, hūs W.: s. fnhd. glockhaus, N., Glockenstube…

klokka

KöblerAn

klokka , F. nhd. Glocke, Mantel Hw.: s. klokkari; vgl. ae. clucge, ahd. glokka, afries. klokke I.: Lw. mnd. klocke, Lw. mlat. clocca, Lw. ai…

klokkaklank 1 und häufiger

KöblerAfries

klokkaklank 1 und häufiger , M. nhd. Glockenklang ne. sound (N.) of bells E.: s. klokke, klank L.: Hh 164

klokkaklinn 1 und häufiger

KöblerAfries

klokkaklinn 1 und häufiger , M.?, N.? nhd. Glockenklang ne. sound (N.) of bells E.: s. klokke, klinn L.: Hh 164

klokkari

KöblerAn

klok·kari

klokkari , st. M. (ja) nhd. Glöckner Hw.: s. klokka, klykkja I.: Lw. mnd. klockener E.: s. mnd. klockener, M., Glöckner; s. an. klokka L.: V…

klokke

KöblerAfries

klokke , F. nhd. Glocke ne. bell (N.) (1) Hw.: s. klokkaklank, klokkaklinn; vgl. an. klokka, ae. clucge, ahd. glokka, mnd. klokke Q.: W, Sch…

klokken

KöblerAhd

klok·ken

klokken , sw. V. (1) nhd. anklopfen ne. knock (V.) Q.: GB? E.: s. klokkōn

Klokkenappel

WWB

klokke·nappel

Klokken-appel m. [verstr. nördl.] glockenförmiger Apfel (Pirus malus ( Hal Bh)). ⟨ - ken-a . [verstr.], - k-a . [Tek] ⟩

Klokkenblō¹me

WWB

klokken·blome

Klokken-blō¹me f. [verstr.] 1. Glockenblume (Campanula). — 2. Akelei (Aquilegia vulgaris). — 3. jede Blume mit glockenförmiger Blüte ( Stf A…

Klokkenbǖdel

WWB

klokken·buedel

Klokken-bǖdel m. Werkzeugbeutel des Wanderuhrmachers. Met’n Klockenbüül gaon als Uhrmacher umherziehen ( WmWb ).

Klokkenhǖseken

WWB

klokken·hueseken

Klokken-hǖseken n. 1. Glockenhäuschen ( Dor Wl ). — 2. Gehäuse für die alte Wanduhr, Standuhr in Bauernhäusern ( Hal Bh).

Klokkenkǟrl

WWB

Klokken-kǟrl m. a) Uhrenhausierer. — b) Wanderuhrmacher ( WmWb ).

Klokkenkaste

WWB

klokken·kaste

Klokken-kaste m.f. [verstr. Münsterl Hal] 1. große Standuhr. — 2. Uhrenkasten der Standuhr; hölzerner Kasten unter der Wanduhr ( Hal Bh).

klok als Zweitglied (7 von 7)

rechtklôk

MNWB

recht·klok

*° rechtklôk , adj. : vernünftig durch Anhängerschaft an den rechten Glauben, de kristwîsen und r.en (Nic. Gryse Laienbibel 2, Y 2 ∨ ).

rēventerklok

MNWB

reventer·klok

° rēventerklok , f. : Glocke mit der zur Versammlung im Kloster geläutet wird (Pomm. Gesch.-Denkm. 2, 203).

rōklok

KöblerMnd

rōklok , N. nhd. „Rauchloch“, Öffnung durch die der Rauch abziehen kann Hw.: vgl. mhd. rouchloch Q.: Nic. Gryse Spegel J 1v (1593) E.: s. rō…

schriftklôk

MNWB

schrift·klok

schriftklôk , adj. , schriftkundig, schriftgelehrt . Subst. de sch.e, m. , der (jüdische) Schriftgelehrte.

unklôk

MNWB

unk·lok

unklôk , adj. : unklug, unwissend, unverständig , „ Vnklok Re. dum stump iners” (Voc. Strals. ed. Damme 445), „ also zint gi [die Jünger] no…

Ableitungen von klok (2 von 2)

bekloken

LW

be-kloken, überlisten, betrügen.

unklôk

MNWB

unklôk , adj. : unklug, unwissend, unverständig , „ Vnklok Re. dum stump iners” (Voc. Strals. ed. Damme 445), „ also zint gi [die Jünger] no…