Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kara st. f.
st. f., mhd. kar; as. kara, mnl. care; ae. cearu; got. kara; vgl. nhd. karfreitag, karwoche, mnd. karên(e) ‘Fastenzeit’. — Graff IV,464.
char-: nom. sg. -a Gl 1,159,31 (R; oder pl.?). Np 50,2; dat. sg. -o NpNpw 101,7; acc. sg. -a Gl 2,26,2 (Straßb. C. V. 6, 9. Jh.); acc. pl. -a 269,24 (M, 3 Hss.).
Trauer, Wehklage: chara feralia (R, vgl. dolentlih uuofantlih feralia luctuosa Ra) Gl 1,159,31 (Wortwahl vielleicht vom urspr. Interpr. luctuosus mitbestimmt, vgl. Splett, Sam.-Stud. S. 86). fone suftode unde fone charo bin ih so mager . samoso pellicanus der in Egypto fliuget [vgl. per haec nomina volucrum (ut arbitror) diversa nobis paenitentium genera declarantur, Cass.] NpNpw 101,7. diser salmo uuas Dauidis chara . do in Nathan inchonda dero missetate . daz er mit Bersabee slief psalmus David [vgl. audi David gementem ... audi flentem, Aug., En.] Np 50,2 (Npw klaga); spez.: Buße, Klage, Jammern als Buße: chara [qui hominem publicam] poenitentiam [agentem interfecerit, bannum nostrum in triplo conponat et wirgildum eius proximis eius persolvat, Ans., Cap. IV,17 p. 438] Gl 2,26,2. chara [vix eorum cogitatio manu sancti desiderii ab oculis cordis abigitur: vix eorum phantasmata per poenitentiae] lamenta [superantur, Greg., Hom. I,2 p. 1442] 269,24.
Abl. karag, karalîh; karôn.