Eintrag · Mittellateinisches Wb.
- Anchors
- 1 in 1 Wb.
- Sprachstufen
- 1 von 16
- Verweise rein
- 0
- Verweise raus
- 1
Lautwandel-Kette
Von der indoeuropäischen Wurzel bis zur Mundart
Pro Sprachstufe der prominenteste Beleg. Klick auf eine Form öffnet das Wörterbuch.
-
—
Lateinimpera
Mittellateinisches Wb.
* impera v. * eimer. adde ad vol. III. p. 1156,5: Chart. Tirol. 1184 a p. 229,6sqq. (a. 1244) Richenza ... solvit ... l …
Verweisungsnetz
2 Knoten, 1 Kanten
Tap auf Knoten öffnet Detail · Drag zum Umpositionieren · Scroll zum Zoomen
Wortbildung
Komposita & Ableitungen mit impera
27 Bildungen · 27 Erstglied · 0 Zweitglied · 0 Ableitungen
Zerlegung von impera 2 Komponenten
impera setzt sich aus 2 eigenständigen Lemmata zusammen. Die Klammerung zeigt die Hierarchie der Komposition; Klick auf einen Bestandteil öffnet seine Etymologie.
impera‑ als Erstglied (27 von 27)
imperans
MLW
subst. 1. imperans , -antis m. 1 is qui iubet, mandat – Befehlender, Anweisender : Arbeo Corb. 4 p. 192,8 vix ... in-is inperantis verba per…
Imperāta
Meyers
Imperāta Cyr ., Gattung der Gramineen, Gräser mit emblütigen, in dichte, lange Seidenhaare gehüllten Ährchen, von denen fünf Arten in der tr…
imperatif
LDWB1
imperatif [im·pe·ra·tīf] I adj. (-s, -iva) 1 befehlend, gebieterisch, Befehls... 2 ‹gram› Befehls..., Imperativ... II m. (-s) ‹gram› Imperat…
imperatio
MLW
imperatio (inp-), -onis f. iussum, praeceptum – Befehl, Anweisung : Cod. Karol. 7 p. 492,11 ad nostram (sc. papae) propriam animam auferenda…
imperatissa
MLW
imperatissa , -ae f. imperatrix – Herrscherin : Annal. Guelf. a. 799 hic (i. huc, sc. Paderburnum) venit papa Leo ..., et alii Romani consil…
Imperativ
Pfeifer_etym
Imperativ m. ‘Befehlsform’. Der bereits bei den römischen Grammatikern übliche Terminus lat. (modus) imperātīvus ‘befehlende Form’ (des Verb…
Imperativbildung
FiloSlov
Imperativbildung , f образование , ср повелительного наклонения
imperative
MLW
adv. imperative . imperando – auf befehlende Weise : Albert. M. sent. 4,14,3 p. 409 b ,30sq. distinguunt magistri actus, ut egrediuntur a vi…
Imperativform
FiloSlov
Imperativform , f форма , ж повелительного наклонения
imperativisch
FiloSlov
imperativisch , adj повелительный , п → FiloSlov imperativ, adj
Imperativität
FiloSlov
Imperativität , f императивность , ж
Imperativname
FiloSlov
Imperativname , m имя , ср собственное в форме императивного предложения
Imperativsatz
FiloSlov
Imperativsatz , m предложение , ср , повелительное → FiloSlov Befehlssatz, m
imperativum
MLW
subst. imperativum , -i n. modus imperativus – Imperativ (t. t. gramm.) : Ermenr. ad Grim. 1,5,172 -um imperativum eius (sc. verbi quartae c…
Imperativus
GWB
Imperativus lat gebieterische Ausdrucksweise (als Merkmal der lat Sprache) Die lateinische Sprache hat eine Art von I. der Autorschaft 3) 42…
Imperator
Pfeifer_etym
Imperator m. ‘Herrscher, Kaiser’, älter auch ‘Heerführer, Feldherr’, Übernahme (in dt. Texten seit dem 16. Jh.) von lat. imperātor (zu lat. …
Imperatŏria
Meyers
Imperatŏria L . ( Meisterwurz ), s. Peucedanum .
imperatorie
MLW
adv. imperatorie . imperative – im Befehlston, als Befehl : Notker. Balb. notat. 206 si qua mihi fraterne iniungere et non -e imperatorie vo…
imperatorisch
Pfeifer_etym
Imperator m. ‘Herrscher, Kaiser’, älter auch ‘Heerführer, Feldherr’, Übernahme (in dt. Texten seit dem 16. Jh.) von lat. imperātor (zu lat. …
imperatorius
MLW
imperatorius (inp-), -a, -um. qui imperatoris (Romani, Romanorum q. d.) est, imperialis – zum (sog. Römischen) Kaiser gehörig, kaiserlich, K…
Imperatormantel
GWB
* Imperatormantel in distanzierendem bildl Selbstbezug als Attribut der (literarischen) Herrscherwürde Wie lange mir mein alter I. noch auf …
Imperatorskaja
Meyers
Imperatorskaja , Bucht des Japanischen Meeres, an der Küste des russisch-sibir. Küstengebiets, unter 49° nördl. Br., mit der guten Konstanti…
Impératrice
Meyers
Impératrice (franz., spr. ängperatriß', lat. Imperatrix ), Kaiserin.
imperatrix
MLW
imperatrix (inp-), -icis f. script.: indup-: Ermold. Ludow. 2,451. -pr-: Dipl. Otton. III. 142. -is: Annal. Laub. I a. 851 (MGScript. I p. 1…
imperatum
MLW
3. imperatum , -i n. iussum – Befehl : Einh. Karol. 7 p. 10,2 -a imperata facturos polliciti sunt Saxones . 10 p. 13,15 se ... cum gente -a …
imperatura
MLW
* imperatura , -ae f. (imperare) potestas imperialis – Kaiserherrschaft : Regest. Innoc. III. 14 (Miscellanea Historiae Pontificiae vol. XII…
imperatus
MLW
imperatus , -us m. actio imperandi – das Befehlen : Theod. Trev. mirac. Celsi 15 p. 410 A partim tanti patris -u imperatu , partim communi f…