Eintrag · Mittellateinisches Wb.
imperans subst. m.
subst. 1. imperans, -antis m. 1 is qui iubet, mandat – Befehlender, Anweisender: MLWArbeo Corb. 4 p. 192,8 vix ... in-isinperantis verba perciperant ministri eqs. MLWTrad. Frising. 608 p. 521,30 ubicumque ei (filio) a senioribus suis ... imperatum fuerit, devote oboediat in-isinperantis imperio. 2 dominus, princeps – Herr(scher): MLWArbeo Emm. 35 p. 80,12 ⌊-esimperantes principibus regionum⌋ (principes MLWVita Emm.) ... sepulchro superpositam fabricati sunt (in struct. contam., v. notam ed.). MLWOtto Frising. gest. 2,13 p. 116,11 libertatem tantopere affectant Longobardi, ut potestatis insolentiam fugiendo consulum potius quam -iumimperantium regantur arbitrio. MLWAlbert. M. eth. I 722 p. 618,23 hic species ponit Aristoteles amicitiae diversificatas secundum diversitates amantium, sicut quod est patris et filii aut -isimperantis et imperati. ibid. al. 3 imperator – Kaiser: MLWErmold. Ludow. 2,488 pius indu-sinduperans regna novare cupit. MLWWipo gest. 40,35 Hesperia se postravit, -iimperanti supplicavit.