Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
hindel
unbekannt):
‚Hirschkalb, junges Hirschtier;. Ableitung mit dem Fortsetzer des
hinnulus‘
Suffixes urgerm. *-ilo- in diminutiver Funk-
tion. S. hinta. – hindelkalpAWB? mhd. st. n., Gl.
3,33,46 f. (15. Jh., obd.). 47 (14. Jh.). 48
(15. Jh., bair.):
‚Hirschkalb, junger Hirsch;. S. hinta, kalb. – hinderhoubetAWB
hinnulus‘
mhd. st. n., Gl. 3,391,10 (Anfang des
13. Jh.s, frk./rheinfrk.):
‚hinterer Teil des. S. hintar,
Kopfes, Hinterhaupt; occiput‘
houbit. – hinderræticAWB mhd. adj., Gl. in Hs.
Basel, B. X. 18 (s. Stricker 1990: 122 Nr.
155):
‚hinterlistig; versipellis‘. S. hintar, rât,
-îg. – hinderschrenkelicAWB mhd. adj., Gl.
3,187,59 und Anm. 15 (Anfang des 13. Jh.s):
‚trügerisch, hinterlistig; versicolor‘. Vgl.
hintarskrenkîg. – Ahd. Wb. 4, 1109; Splett,
Ahd. Wb. 1, 389. 404. 437. 859; Schützeichel6
162; Starck-Wells 277; Schützeichel, Glos-
senwortschatz 4, 322 f. 325. 327. 328.