Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
harn st. m.
st. m., mhd. nhd. harn; mnl. harn. — Graff IV, 1035.
harn: nom. sg. Gl 1,454,47 (M, 4 Hss.). 2,16,26 (Zürich C 59, 9. Jh., über älteres har geschrieben, s. u.). 3,75,48 (SH A, 5 Hss.). 178,79 (SH B). 263,28 (SH a 2, 2 Hss.). 310,39 (SH d). 347,51 (SH g, 3 Hss.). 363,48 (Jd). 392,43 (Hildeg., 2 Hss.). 502,22. 510,28. 4,76,4 (Sal. a 1, 2 Hss.). 110,42 (Sal. a 1, 2 Hss.). 218,18. 5,37,27 (SH b). Hbr. I,136,278 (SH A); acc. sg. Gl 1,609,43 (M; oder nom.? s. u.) 2,733,12. — harin: nom. sg. Gl 3,291,51 (SH b).
harm (zu -m vgl. Schm. 1,1162 s. v. harm): nom. sg. Gl 3,75,49 (SH A).
Verschrieben: harri: nom. sg. Gl 4,166,4 (Sal. c); bart: dass. 358,10 (clm 5125, 13./14. Jh.); verschr. ist wohl auch: har: Gl 2,16 Anm. 8 (Zürich C 59, 9. Jh., ausgewischt, darüber harn „von ziemlich junger hand“, Steinm., vgl. dazu auch Mettke, Aldhelmgll. S. 9; s. o.).
Harn, Urin: harn [ut comedant stercora sua, et bibant] urinam (Hs. urina) [suam vobiscum, 4. Reg. 18,27] Gl 1,454,47. harn [ut ... bibant] urinam (von 2. Hand neben urina seich, beide Gll. am Rande, Steinm.) [Is. 36,12] 609,43. locia i. urina harn [zu: lotia tunc lictor crudelis spargere iussit, sacros umectans artus foetore putenti, Aldh., De virg. 1199] 2,16,26. harn [cum exisset ad] urinam [Vitae patr. 591b, 46] 733,12. harn urina 3,75,48. 263,28. 291,51. 347,51. 363,48. 510,28. 4,110,42. 166,4. 218,18. Hbr. I,136,278. locium vel urina Gl 3,178,79. urina. lotium 310,39. 5,37,27. lotium 3,502,22. 4,76,4. 358,10. fluanz locium 3,392,43.