Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
grâwên
NBo:
‚weißgrau werden, ergrauen, silbrig(mhd. grâwen,
leuchten; canēre, cani fundi‘
nhd. grauen; mndd. grāwen; mndl. grauwen).
Das Verb ist eine denominale Ableitung mit
inchoativer Bedeutung. S. grâo. – grâwiAWB adj.
ja-St., nur Gl. 1,79,12 (zwischen 820 und 830,
bair.):
‚grau; canus‘(Schatz 1907: § 89b;
Splett 1979: 57). S. grâo. – grâwî(n)AWB f. īn-St.,
601 grâtida – grazlîchoS602
in zahlreichen Gl. ab dem 10./11. Jh. und bei
N:
‚weißgraue Färbung, Weißgrau, graue Haa-.
re; cani, canities, senium (Interpr. canities)‘
S. grâwi, grâo. – grâwônAWB sw. v. II, Gl.
2,561,22. 572,45 (beide 11. Jh.):
‚weißgrau. S. grâwi.
sein, weißgrau schimmern; canēre‘
– Ahd. Wb. 4, 408 f.; Splett, Ahd. Wb. 1, 321;
Köbler, Wb. d. ahd. Spr. 489 f.; Schützeichel6
139; Starck-Wells 238. XLII. 819. 849;
Schützeichel, Glossenwortschatz 4, 36 f.