Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gleif adj.
(oder gleifi? s. u.) adj., mhd. gleif; mnd. glEp; vgl. frühnhd. gleif m. n., mnl. glepe (m. f.?). — Graff IV,293.
kleiffo: acc. pl. f. Gl 1,286,22 (Jb-Rd).
cleifi: nom. pl. m.? Gl 2,159,23 (Sg 876, 9. Jh.; in Anlehnung an lat. obliqui verschr. oder evtl. Grdf. als ja-Stamm). 1) schräg, abgeschrägt, von Fensteröffnungen: kleiffo [fecitque in templo fenestras] obliquas [3. Reg. 6,4] Gl 1,286,22. 2) spez. abhängig, von grammat. Kasus: cleifi [ex his (den Kasus) duo recti appellantur, nominativus et vocativus, reliqui] obliqui [Don., Ars 377,17] Gl 2,159,23.
Abl. gleifen.