Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
gineman st. v.
gi- neman st. v. , mhd. frühnhd. genemen; as. giniman, mnl. genemen; ae. geniman; got. ganiman. — Graff II,1060 ff. Praes.: ke-nim-: 3. sg. -et Nc 700,2 [14,20]. Np 57,10. 145,4; gi-: dass. -it Gl 2,665,30. 283,41 ( M, 2 Hss. ). T 75,1; 2. sg. imp. - ] Gl 2,643,6; ge-: 3. sg. -it Ns 612,24 [292,16]; -et Nb 39,5. 114,31. 119,25 [31,24. 99,19. 103,16]. Nc 746,20 [62,2]. NpNpw 41,6. Np 61,6. 108,23. ca-nem-: 3. pl. -ant Gl 1,109,8 ( R ); inf. -an 2,344,71 ( clm 6325, Gll. 9. Jh. ( ? ) ; k-); ki-: 3. pl. -ant 1,136,3 ( K ); 2. sg. conj. -es 271,48 ( Jb-Rd ); inf. -an Mayer, Glossen S. 16,5 ( Bern …