Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
funs adj.
adj.; as. fûs; ae. fús; an. fúss. — Graff III, 543 f.
funs: Grdf. T 129,1. 181,6. O 2,2,32. 5,8,28. 12,77. Oh 57; nom. sg. m. -]er S 216,26 (B, 9. Jh.); dat. sg. m. -]emu H 12,1,2; comp. nom. sg. m. -]iro Gl 2,308,42 (Rb); superl. nom. pl. m. -]isten 1,287,64 (Jb-Rd); -]istun 289,3 (Jb-Rd). a) bereit, willig, geneigt: α) attributiv: chuedem lop truhtine stredentemu funsemu atume dicamus laudes domino fervente prumptu spiritu H 12,1,2; β) prädikativ mit uuesan bzw. sîn oder mit uuerdan: ibu nisi (der Mönch) samfter enti funser in lahtere si non sit facilis hac promptus in risu S 216,26. ther geist giuuesso funs ist, thaz fleisc ist abur ummahtic spiritus quidem prumptus est, caro autem infirma T 181,6. bithiu simes io zi gote funs O 5,12,77. (druhtin) uuard ouh hera funs joh nu buit in uns 8,28, ferner 2,2,32. Oh 57; []γ) Glossenbelege: funsistin [obtulerunt mente] promptissima (Hs. prumptissimi) [... domino, ad faciendum opus tabernaculi, Ex. 35,21] Gl 1,287,64. funsistun [pugnatores ad bella] promptissimi [Jud. 20,46] 289,3. funsiro [ad serviendum] promtior (Hs. prumptior) [Greg., Hom. I, 9 p. 1464] 2,308,42; b) voller Erwartung, gespannt (?): prädikativ mit uuesan: al thaz folc funs uuas horenti inan omnis enim populus suspensus erat audiens illum T 129,1.