Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
fruht st. f.
st. f., mhd. vruht, nhd. frucht; as. fruht, mnd. mnl. vruht; afries. frucht; aus lat. fructus; vgl. Frings, Germ. Rom. I,216. — Graff III, 819.
fruht: nom. sg. Gl 3,110,28 (SH A, 3 Hss., 1 Hs. -v-). 5,37,5. Hildebrandt I,206,451. T 168,4. Pw 71,16; dat. sg. -]i Pw 64,14; acc. sg. -] T 87,8. 105,2. 168,4; frucht: nom. sg. Gl 3,92,42 (SH A). 110,57 (SH A); fruth: dass. Gl 3,110,29 (SH A, Einsiedeln 171. Zürich C 58, beide 12. Jh.). 200,8 (SH B, S. Blasien, 12. Jh.); frvt: dass. Gl 3,110,57 (SH A, Trier 31, 13. Jh.). Vgl. Franck, Afrk. Gr.2 § 113. uurht: dass. Gl 3,92,42 (SH A, Darmst. 6, 13. Jh.).
Frucht: a) eigentl.: als Produkt des Feld- oder Gartenbaues: fruht fruges a frumendo id est vescendo, unde et frumenta [Summ. Heinr. IV, 11, 451] Gl 3,110,28. Hildebrandt I,206,451. fruth fruges Gl 3,200,8. ginuhtsama fruht accar frambrahta uberes fructus ager attulit T 105,2. dalo thion sulun mit fruhti valles abundabunt frumento Pw 64,14; ferner 71,16; b) übertragen auf den ethischen Bereich: Erfolg, gutes Ergebnis, Verdienst: samonot fruht in euuin lib congregat fructum in vitam aeternam T 87,8. ir fuorit, thaz ir fruht brahtit inti iuuuer fruht uuone eatis et fructum afferatis, et fructus vester maneat 168,4; c) Glossenwort: frucht fructus a frumine; unde et fruges [Summ. Heinr. IV,2,56] Gl 3,92,40 (7 Hss. uuuohhar).