Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ezzen sw. v.
sw. v., mhd. etzen, atzen, nhd. ätzen; mnd. mnl. []etten; afries. etta; ae. ettan; an. etja (in anderer Bed.); got. (fra-)atjan. — Graff I, 528 u. 526 s. v. ezan.
ezz-: 3. sg. -et Gl 2,699,42; 3. sg. conj. -e 197,37 (M, 2 Hss.); gi-: part. prt. -it 165,1 (clm 6277, 9. Jh.); ez-: 3. sg. conj. -e 197,37 (M, 2 Hss.); g-: part. prt. -it 182,73 (M, 4 Hss.); ki-ecit: dass. 203,12 (S. Paul XXV d/82, 9./10. Jh.). 213,49 (Schlettst., 12. Jh.).
Verschrieben: ge-izu: part. prt. Gl 2,183,1 (M, Wien 2723, 10. Jh.). 1) abweiden, abfressen lassen: ezzet [qui (der Bauer) ... luxuriem segetum tenera] depascit [in herba? Verg., G. I, 112] Gl 2,699,42. 2) ätzen, mit scharfer Flüssigkeit reinigen: giezzit uurtin [ut per vinum scilicet] mordeantur [vulnera, per oleum foveantur, Greg., Cura 2,6 p. 23] Gl 2,165,1. gezit uverden mordeantur [ebda.] 182,73. 203,12. 213,49; übertr.: ezze [magna cura necesse est, ut timoris laceratione se (die Seele des Predigers)] mordeat [ebda. 4 p. 99] 197,37.