Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
ëbene adv.
1. gleichmäßig; paßlich, bequem. si muosen eben alle dulten die helle Karaj. 42,11. si vielen eben alle das. 42,9. vil ebene alsô gerade so wie Stricker 8,34. der grêve vugete sich ebene in sîn gereite gr. Ruod. I, 27. er bant den helm ûfʒ houbet ebene Parz. 443,27. der smit hât die krône ebene gemachet Walth. 18,31. diu mâʒe wart den liuten dâ umb ûf geleit daʒ man si ebene meʒʒe und trage — nu hab er danc, ders ebene meʒʒe und der si ebene treit Walth. 29,33. ebene teilen — gelîche und ebene als ein ei Trist. 5692. 5689. ebene komen dazu passen das. 56. ebene werben weder zu hoch noch zu niedrig Walth. 46,38. sît er herzeliebes schône und ebene gert MS. 2, 101. ebene geht das schiff, das roß Roth. 3637. 4758. Nib. 72,4. Gudr. 285,3. Flore 2758. Ls. 2,516. ir ros stuonden ebene Nib. 369,3. sîn ros truoc in ebene Nib. 887,2. ich bin ebene gegangen sagt der wolf, weil ihn sein weg zur geiß führt Reinh. s. 302. ob dîn dinc niht ebene gât Ls. 2,523. 516. sleht und eben gât gotes wort Gfr. l. 2,37 (lobges. 80). er sitzet ebene glaube 1451. sô ebene nie kein künec gesaʒ; im würre dannoch eteswaʒ Vrid. 73,22. nie kein man sô ebene gesaʒ im gebreste eteswaʒ Ottok. 378. a. sîn dinc stuont ebine Ath. A, 31. des valken dinc niht ebene stât es sieht schlimm um den falken aus, sô er zer mûs nâch spîse gât Vrid. 143,13. vil ebene stuont sîn gedanc er war ohne alle besorgnis Er. 6718.
2. genau, sorgfältig. ëbene deutlich sehen Trist. 7409. er seit im daʒ mære sô er ebenest kunde das. 8240. 14022. merkt mir disiu wort gar eben Bert. leseb. 680,14. vil ebenc ir sult dâ bî verstân Pass. 39,7. der koch nam ir vil ebene war Bon. 15,32. 36,10. 49,46. ahte ebene gib genau acht das. 48,93. ebene behalten, merken Ls. 1,512. 2,595. Hätzl. 1,11,82.
3. so eben? ouch was Prünhilt eben ze tische gegân Nib. 565, 4. vgl. Lachmann.