Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
affo sw. m.
affo sw. m. , mhd. nhd. MWB affe; as. apo, mnd. āpe; mnl. aep; ae. apa; an. ape. — Graff I, 159. aff-: nom. sg. -o Gl 2,245,36 ( Sg 299, 9./10. Jh. ). 246,47. 738,5. 3,17,34. 80,56 ( SH A, 6 Hss. ). 201,75 ( SH B ). 257,14 ( SH a2 ). 442,48. 445,10. 446,48. 448,5. 5,58,4. Nb 164,8. 343,22 [176,10. 376,13]; -e Gl 3,34,5 ( 3 Hss. ). 257,14 ( SH a2 ). 355,68. 674,26. 714,71. 4,97,33 ( Sal. a1 ). 191,58; -a 3,34,5 ( 2 Hss., bair. 13. 14. Jh.; vgl. affa); - ] 6 ( 3 Hss., 13. 14. Jh. ). 80,58 ( SH A, 15. Jh. ); nom. pl. -en Nb 164,7 [176,9]; acc. pl. -un Gl 1,431,49 ( Sg 295, 9. Jh.; zu affa ? s. do…