Hauptquelle · Mhd. Handwörterbuch (Lexer)
zëmen stv. I, 2.
zëmen stv. I, 2. BMZ part. gezomen im reime Ulr. Wh. 188 c . 191 a . 192 a . 226 c , -zëmen Kl. 970 —: ziemen, passen, zukommen, angemessen sein, eigen sein dürfen, sich eignen, taugen (ze), scheinen, dünken, geziemend dünken, wolgefallen, behagen: mit persönl. od. sächl. subj. ( inf. ) ohne od. mit dat. ( acc. ) od. präpp., unpers. mit dat., acc. od. präpp. ( gen. d. s., inf. oder nachs. ), allgem. z. b. wer zæme baʒ an sîner stat? Er. 10070. daʒ sie baʒ zement an einen tanz dann' an die eiden oder den pfluoc Helmbr. 514. ich zême wol der krône Albr. 14,28. ouch zæme disiu frouwe baʒ ( würde …