Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
schockel f.
schockel , f. schaukel, weiterbildung zu schock ( m. ) bez. schocke mit l- suffix, s. daselbst. jetzt nur noch mundartlich erhalten, in der schriftsprache verdrängt durch die nebenform schaukel ( s. diese theil 8, 2345), die durch mehrfache lautliche umgestaltungen daraus entstanden ist: schockel, schauckel, schuckel, f. ciancola, bisciancola, biscola; auf der schockel ò schauckel fahren Kramer diction. 2, 636 c ; schockel (die, quibusdam schauckel) oscillum, petaurum, est lusus puerilis et rustici genus, quo religatis de tigno arboreve funibus in aëre librati subvectantur, quod oscillo jactar…