Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
rîna (st. sw.?) f.
rîna ( st. sw.? ) f. , nhd. ( älter ) rein, dial. bair. rein Schm. 2,112, kärnt. tirol. reine Lexer, Kärnt. Wb. S. 206, Schatz, Tirol. Wb. 2,479. — Graff II,522. rin-: nom. sg. -a Gl 2,482,26 ( Kiel 145, Gll. 11. Jh. ). 4,41,47 ( Sal. a1, 6 Hss. ). Meineke, Ahd. S. 27,82 ( Sal. a1 ); -ę Gl 4,41,48 ( Sal. a1, clm 17152, 12. Jh. ); -e 3,678,13 ( Innsbr. 711, 13. Jh. ). Topf: rina olla ł aula [ zu: fulget aureus scyphus, nec aere defit expolita pelvis: est et ] olla [ fictilis, Prud., Epil. 17 ] Gl 2,482,26. rine caccaba ( Hs. cacava ) 3,678,13 ( davor rostisin craticula ). 4,41,47. Meineke, Ahd.…