Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
mostert mnd. st. m.
mnd. st. m.; nhd. dial. rhein. mostert Rhein. Wb. 5,1309 f., westf. mosterd Woeste S. 178, nieders. mustert, mostert Ndsächs. Wb. 8,914 f., mnl. mostaert, -tart, -tert; aus afrz. mostarde (über das Nl., vgl. Frings, Germ. Rom. II,13 f., FEW VI,3,274).
muostart: nom. sg. Gl 3,516,35 (clm 27329, 13./14. Jh.).
Senf (als Zubereitung der Senfsamen mit Traubenmost): sinapis est semen sinapium quod fit inde .s. muostart.]