Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
massa st. f.
st. f., mhd. nhd. masse; mnd. mnl. masse; aus lat. massa, vgl. Franz S. 36, Kluge, Et. Wb.24 S. 602. — Graff II,861.
massa: acc. sg. Gl 4,153,9 (Sal. c). Nb 177,2 [149,9]; acc. pl. Gl 1,404,25 (M).
massa Beitr. (Halle) 85,232,7 ist lat. (vgl. Hertenstein, Ahd. S. 152 Anm. 101), wohl auch massa Gl 2,14,68. 519,26 Anm. 14 u. möglicherweise 1,591,30 (vgl. Steinm. z. St.). 1) Masse, Klumpen: pizzen (vgl. Ahd. Wb. 1,1165) ł pallon ł massa offam Gl 4,153,9; — spez.: geknetete Masse: massa figen [Abigail ... tulit ... centum ligaturas uvae passae, et ducentas] massas caricarum [1. Reg. 25,18] Gl 1,404,25 (3 Hss. giknet fîgôno, 1 Hs. nur giknet, 1 Hs. knet fîgôno, 6 Hss. rasta fîgôno, 3 Hss. nur fîgôno). 2) ungeformter (Grund-)Stoff: si (Philosophia) meinet tia samenthaftigun massa . dia er ze erest teta . an dero nieht keskeidenes neuuas [vgl. vocat illam informem materiam . quae in mente dei in primordio fuit antequam mundus fieret, Rem.] Nb 177,2 [149,9].