Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hurst st. f.
st. f. (auch m.?; zu -u- vgl. Franck, Afrk. Gr.2 § 21,5), mhd. hurst f., nhd. horst m., älter auch hurst m. u. f.; as. hurst (in ON), mnd. mnl. horst, hurst f.; vgl. ae. hyrst m. — Graff IV,1042.
hurst: nom. sg. Gl 3,408,51 [HD 1,76]; acc. pl. -i 2,713,15.
Verschrieben: hurf est: acc. pl. Gl 2,12,1 (mit f für francice, vgl. auch Ahd. I,506); wohl auch: hustdi: dass. 21,50 (l. hurstdi, Steinm.).
Gebüsch, Gestrüpp: hurste [omnipotens genitor ... pallida purpureo pingis qui flore] virecta [Aldh., De virg. 4] Gl 2,12,1. 21,50. hursti [Galli per] dumos [aderant arcemque tenebant, Verg., A. VIII,657] 713,15. hurst ł spreidæch ł strubechæch rubus 3,408,51 [HD 1,76].