Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
hengento adv.
hengento adv. — Graff IV,768 s. v. hangjan. hengen-do: Nb 313,11. 331,13 [342,6. 362,15]. Np 1,1. 81,4; -to: Npw 1,1. 1) sich etw. überlassend, einer Sache nachgebend, m. Dat.: dien ( sc. zaligen gelusten) hengendo . unde dien folgendo . stuorrent sie dia scalhheit . tia sie sih analiezen quibus ( sc. perniciosis affectibus ) accedendo consentiendoque . adiuvant servitutem quam invexere sibi Nb 313,11 [342,6]. er ( sc. Adam ) cham an den breiten uueg ter ze hello gat . unde stuont tarana . uuanda er hangta sinero geluste. Hengendo stuont er NpNpw 1,1; vgl. hengen 2. 2) etw. zulassend, geschehe…