Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
grans st. m.
st. m., mhd. grans; vgl. nhd. (älter) gransen (vgl. DWb. IV,1,1879). — Graff IV,333.
crans: nom. sg. Gl 1,230,8 (R). — grans: nom. sg. Gl 1,752,58 (M). 753,31 (M). 3,342,63 (SH g, 3 Hss.). 356,28; nom. pl. -]i 2,710,54; dat. pl. -]in 707,58. — Verschr.: wrans: nom. sg. Gl 3,368,24 (Jd). 1) Schnauze, Rüssel: grans grunnus (vgl. Duc. 4,119 a u. 120 a s. vv. grugnum u. grunum) Gl 3,356,28. 368,24. 2) Schiffsschnabel, Bug: sceffes crans prora Gl 1,230,8. granso. grans prora [quidem fixa manebat immobilis, Acta 27,30] 752,58. 753,31 (Parallelhss. brart). gransin [nunc una ambae iunctisque feruntur (sc. die Schiffe im Wettkampf)] frontibus [Verg., A. V, 158] 2,707,58. gransi [ereptaque] rostra [carinis, ebda. VII,186] 710,54. grans prora anterior pars navis 3,342,63.