Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
graba st. sw. f.
st. sw. f., mhd. nhd. grabe; mnl. grave. — Graff IV,308.
Stark flekt.: crapha: acc. pl. Gl 4,64,34 (Sal. a 1); craba: acc. sg. 1,399,36 (M). 405,20; acc. pl. 2,259 Anm. 7; k:raba: dat. sg. (oder nom. sg., s. Ahd. I, 557) Gött. Nachr. 1927, S. 95 (Bamb. A I 43, aus Reichenau, 10./11. Jh.). — grapa: acc. pl. Gl 4,64,33 (Sal. a 1, 2 Hss., 1 Hs. Gapa); grabun: gen. sg. 1,369,32 (M, 12. Jh.).
Schwach flekt.: crapfun: acc. sg. Gl 2,255,62 (M); crapun: acc. pl. 256,7 (M, 4 Hss., 1 Hs. -vn). 3,633, 23; crabun: dass. 2,247,3. — grapun: acc. sg. Gl 2,255,61 (M); acc. pl. 256,7/8 (M).
Nicht eindeutig: grab-: nom. sg. -a Gl 2,245,20 (Sg 299, 9./10. Jh.). 246,67. 380,4; -e 3,678,31; -] 633,30 (clm 14584, 14. Jh.). — graua: nom. sg. Gl 4,202,28 (sem. Trev., 11./12. Jh.); acc. sg. 208,56 (ebda.). 1) Grabscheit, Hacke, Haue, auch spatenförmiges Gerät zum Graben (vgl. Heyne, Hausalt. 2,72 f.): hovun ł craba [exacueret unusquisque vomerem suum, et ...] sarculum [1. Reg. 13,20] Gl 1,399,36 (12 Hss. houuua, 1 Hs. houuua ł îsarngraba). craba sarculum [ebda.] 405,20. scuuala ł graba [in hortum monasterii fecit iactari ferramenta, quae usitato nos nomine] vangas (Hs. vanga) [vocamus, Greg., Dial. 3,14 p. 304] 2,245,20 (in lat. Vorlage vangas noch dreimal). 246,67. crabun vangas [ebda.] 247,3. 256,7 (4 Hss., 1 Hs. graba ł houuua, 1 graba houuua, 1 uuînhouuua). 259 Anm. 7. grapun hovvn [vir domini Frigdianus] rastrum [sibi parvulum fecit ..., per loca quaeque ei visa sunt,] rastrum [per terram traxit, Greg., Dial. 3,9 p. 293] 255,61 (2 Hss., 4 houuua). crapun vangas 3,633,23. grab rastrum 30. hovvve ł grabe sofforium 678,31. grapa fossoria 4,64,33. 202, 28. sarculum 208,56. k:raba krabut uuerdent [montes, qui] in sarculo sarrientur [Is. 7,25] Gött. Nachr. []1927, S. 95; hierher wohl auch: hovn (d. i. houuuûn) ł grabvn scit (kaum Komp.) [ferrumque lapsum de] manubrio [amicam eius percussit, et occiderit, Deut. 19,5] Gl 1,369,32 (Parallelhss. halba). 2) unklar: graba compes [Prisc., Inst. II,158,9] Gl 2,380,4.
Komp. îsarngraba; vgl. grabo.