Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
willec adj.
1. freiwillig, absichtlich. ein willec mort Pass. K. 206, 88.
2. willig, bereitwillig, geneigt, mit gutem willen.
a. williger muot En. 12980. Gregor. 2582. Iw. 23. 105. Nib. 1366,2. Pass. K. 184,13. si gevienc willigen mût bekam lust das. 47,69. mit vil williger hant Nib. 2064,4. 2216,1. — daʒ ich si willic eine vinde Walth. 98,23. vil manec laster in vergât, der sîne gebûre willec hât Vrid. 121,16.
b. mit dativ der person. er wirt ofte willich deme der ime ist gnâdich Exod. fundgr. 90,5. liute die iu willic sint Gregor. 944. Wigal. 10451. Nib. 1568, 4. 1597,2. swie willic d'ors in wæren Parz. 263,10.
c. mit genitiv der sache. si lie sich willic schouwen êren unde guotes Mai 95,36. swaʒ si daʒ kosten mac, des sint si willic unde balt MS. 2,146. a.
d. mit dativ und genitiv. daʒ ich ir iu sô willec bin Iw. 249. des wær ich vil willic in MS. 1,68. b.