Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
SWADEM stm.
1. eine grasart. oryza minor, dactylum esculentum Frisch 2, 239. b. conchis swaden Diefenb. gl. 72. voc. vrat. vgl. Diefenb. gl. lat. germ. 140. a.
2. die reihe, worin das abgemähte gras liegt. Frisch a. a. o. daher bildl. von abgerissenem fleische am körper. kleider, vleisch unde hût si im dâ abe riʒʒen. — daʒ vleisch hînc nâch sîme swaden (: schaden) an im vil zîlechte Pass. K. 164,95.