Hauptquelle · Lothringisches Wb.
Sputz n.
Sputz [šputs fast allg.; špauts Ebersw. ; špaits D. Si. ] n. Spucke, Speichel, Ausspuck. Rda.: der hat Sp. in de Arme der ist kräftig u. geschickt. — hess. 394 Spütze; ElsWB els. 2, 555 Sputzet; eifl. Spauz From. 6, 19; vgl. baier. 2, 692 Spauz (teufel) Speiteufel. — Zs.